Şiir

Yitirilmiş bir hayat, Bırakılmış düşler. Hançerlenmiş gülüşlerimde Yosunlar sızmış geceye… Ne kadar küfür etsem az kalır, Ne kadar beddua. Ama susmak ve durmak Bütün yalanlara, Bütün ihanetlere, Yarım bırakılmışlıklara… Ateş etmeden bir gece, Sabahı çok ağır oluyor. Hayaller gerçeklere takılıyor Dikenli tellerinde hayatın, Acımasızlıklara denk geliyorum. Sözlerim kalacak benden çok sonraki zamanlara, Benden çok sonraki acı çekmiş benim gibi insanlara. …

“Kar yağınca mikroplar ölür” derler, Ne büyük yalan, ölmüyorlar son düzlükte “Efkar dağılınca göçler azalır” derler, Hiç duymadım, bunu da ben uydurdum işte; Sırf bu soğuğa bir örtü olsun diye. Ne zarar, ne ziyan; “Herkesin karı da, yağmuru da kendine” desem; Değil işte, biliyorum… Herkesin kışı sadece kendi damında yaşanıyormuş, ne büyük yalan Dünyanın en büyük yalanı budur işte; Yarışıyoruz …

Oyun kuşu, oyun kuşu Artık çık gök sularımdan Toplumun esas duruşu Düş asil ruhlu yakamdan Kanatlarının oluşu Geçirir nice karardan Vurup da Ben’i bozuşu Değil ki çok kez yarardan Aşmak zor senden yokuşu Ama geçmem ben yolumdan Bir dem aklımın buluşu Alacak seni ufkumdan İlker Ko / 7CDB5C Aralık 2025

Sonu olmayan bir hikâyede, Çaresizce kaderimize razıyız. Yırtılıp atılmış eski bir kitabın, Birbirinden ayrılmış sayfalarıyız. Ümit Tükenmez

​Madem kararlısın illa gelmeye, Akıllı, erdemli, muhabbetle gel! İlla niyetlisin konuk kalmaya, İnsan-ı kâmilden muhabbetle kal! ​İnsan haklarını kucakla, getir; Kötülüğü yok et, benliği bitir. Gönül kalesine yerleşip otur, Tatlı dil, söz ile muhabbetle dol! ​Üç yüz altmış beş gün açtım yolumu, Sızlatma, merhem ol gönül telimi. Anlatabildiysem arzu hâlimi, Irmak gibi aksın muhabbetin bil! ​Teslimî dökünce hâlini dile, Erbabı …

Yeter dediğimde zaman işledi Duvar saatinin durmaksızın çalması Bir çantaya sığamayan anılardı Şimdi seni toparlayıp gitmesi Yeter dediğimde nefesim kesildi Ayrılığın resmi duvarıma işledi Kapanan bir kapı terk edildi Şimdi yüzüme rüzgârın çarpıp gitmesi Yeter dediğimde bulutlar kayboldu Aldatmak yalnızlığa yüz tuttu Bir kadın çığlığı göğü devirdi Şimdi gücümün kalbime dönmesi Yeter dediğimde son geldi Adaletin kamçısı kadını alkışladı Sonsuz …

Tımarsız Mur-atlar Belki son günümüz; vakitlerden yarın Gönlümüzde yar tutacak o son düğünümüz Kardan beyaz Gülden tomurcuk; ilkyaz, bahar sevgili Say ki her dileğimiz; dikensiz, dalsız bir gökyüzüymüş meğer… Uçuşunu koy yüreğine kırlangıçların, göçünü turnaların Kanatsız meleklerin sözüne güven olur mu, olur elbette Aklına gelen ilk düşünü koy, hemen şuracığa Belli ki kınasız Ayak parmaklarındaki o eski sızı… Önümüz kış, …

Kızıl güneşim her dem doğuyor Şöminesinde ısı ısınıyorum Bahtsız havalarım kış gidiyor Ah o kırlangıçlar! Gelmiyor Ne zamandır isli yüreğim Gizemli kelimelere yaslanmıyor Kıpırtılı hayat titremelerim Tekinli ışıklar saçmıyor Büyük unutuş! Gölgelerin eriyor Tatlarıyla tat sarmalanıyorum Nihayet karanlıklar büzüşüyor Sır yüklü katarlar görüyorum Rüzgarlarla sır sırlanıyorum İlker Ko / BA54C8 Aralık 2025

Yollar karanlık. Düşünceler fırtına yükü. Kursağın isyanı dinmedi, yine kaldı. Manzara, baştan sona bir yalandı. Gönül kırılsa ne yazar? Tâhire cümleler, tedirgin bekleyişler, samimiyetle bakan gözler… İçinden de sever mi insan? Bilmeyen bilmez. Bilenlere selam olsun. Sayısal lanetler dökülür önüme. Bula bula kimi buldun? Günaha çağırma. Takatim yok ne sana ne dünyaya. Güven diye bir şey var, gören oldu mu? …

Hat sanatı şiirleşmiş bir suret, İki nokta göz, İki hilal kaş, iki kepçeden gelir ses, bir okka burun. Yedi meridyen dimağ ile eder ondört. Kıvrık yolları açan “Elif”, İlahi makamın verir haberini. Liderliğin bereketli kökleri, Başlangıç yolunda bulunan, Varislerin şerefli makamı. “Elif-lam-Ra” dokundukça açılan gizemli güller. Sevginin var oluş boyutunda bağlılık “Vav”ın aynası, Adem ve Havvanın saadet köşkü, Arındırır sahibini …