“Gece” yüzünde bir maske gibiydi, Belli ki çehreni saklıyordun… Her ayrılıkta, Gözyaşı izi vardır… Sokak lambası -sarı, titrek, bir şüpheli gibi- duvara yaslandı. Kaldırım taşları sessizdi, Belki de her taşın altında bir ayrılık cinayetinin izi saklıdır. Sen kaçtın, Hicran peşine düştü… Kalbin kalbimde kalp izi bıraktı, Geride bıraktığın gölgeler mürekkep gibi yayıldı odama. Dosyalar açıldı bir bir, Her sayfa bir …

Temizlik Doktoru / Süpürmen Kara Kalem : Özlem Korkmaz Çöpçü elindeki süpürgeyle parkı temizliyordu. İnsanların yere attıkları pislikleri görünce söyleniyordu. Sanki öfkeden sakalları kabarıyordu. O sırada bir deli çöpçünün bu halini gördü, gülümsemesini su gibi serpti kızgın çöpçünün kalbine. Ellerini cebine sokarak: “Keşke insanların bizde bıraktığı pislikleri de bu kadar kolay temizleyebilseydik; o yüzden söylenme, sen temizlik doktorusun hem tabiatın …

Resim: Kudret Apuhan Sözü anlayan varsa orada umut vardır. Sözü anlayan yoksa bil ki israf haramdır. Anlayışsızlık dilimde kanayan yaradır. Hal dilinden anlayan yardır; ömürdür, candır. Dinleyenin varsa anlayışta dinlenirsin, Gaflet sağırlarının gök gürültüsü yoktur. Onların kulağı cehaletin esiridir. Dinleyen dinlenir, kulaklarında güllenir. Nefesine biner nice nice kelimeler, Kanat çırparlar sonsuz anlayış gökyüzüne… Azrail her bir kelimende ömründen düşer, Anladım …

Resim: Kudret Apuhan Şiir, insanın içindeki sessizliğin dile gelmesidir. Bu öyle bir şakımadır ki bülbülün güle aşkıdır. Bülbül güle yanmasaydı, gül ne kaybederdi gülüşünden? İşte bülbül için öyle değil; mahcupluk, çaresizlik, yetersizlik, özlem vb. duygular bülbülün içinde demlenir ve şiire döner! Bundan olsa gerek ki şairler yara açar ve yara tedavi ederler. Hem hastadırlar hem de doktor. Hem ölüdürler hem …

Kelkız Duydum ki yangın çıkmış dudaklarında, İtfaiye geç kalmış… Saçlarına sıçramış alevler, Kel kalmışsın… Oysa haberim olsaydı tükürüğümle Söndürürdüm o alevleri ben… Belli ki imar izni çıkacak verimli topraklara, Oysa ben senin gecekondundum… İçme şu sigarayı, Yangın tüpümüz bitik demiştim… Yağmurumuz kesik, Bulutların vergisini veremedik… Biliyorum çok sigara öldürdün, Tütün yanarken sen gülüyordun, Nasıl bir manyaksın? Kazayla süslenmiş cinayet… Besbelli …

Bıraktım artık hayat ile kavgayı, Barış imzaladık bu sabaha karşı, Nice canlar ki gözlerimizden aktı, Sağ çıkan yok ki bu yaşam savaşından!.. Savaş şeytanın olsun, huzur da bizim, Bunca yıl mezarlığa döndü şu içim. Fitne için giden varsa da pazara, Uğrayacaktır vicdanında azaba!.. Bıraktım artık bu hayatla kavgayı, Barış yaptım ebediyen yaşamayı… Nafile can benim mal da benim sandım. Güneş …

Yaşamak Müsait değilim kederlere artık!.. Kendisini kafa-göz dövmüşlüğüm bile var. Yılandan kaçar gibi kaçıyorum kasvetli insanlardan… Erdemli bir ot gibi yaşıyorum, Bir ineğin busesini bekliyorum. Vitesi boşa attım, Yokuş aşağı iniyorum, Yakındır uçurumdan uçmam, “Kim demiş ben uçamam?” diye… Denizde tükürüğümü yüzdürüyorum, Martıyla dalga dalga, dalga geçiyoruz. İstersem güneşi söndürüyorum, Dünyayı ayağımın altına alıp, Bir de ayaklarımı yıkatıyorum… Dertleri pazara …

Çiçeğim Çiçeğim, sen yağmursun ağlamak senin neyine? Ayrılık yok, çünkü dereler hep akar birliğe… Şayet sen yaratıldıysan ölüm senin neyine? Fanilik faninin olsun, beka elbet bizimdir. Çiçeğim, sen güneşsin karanlık senin neyine? Yıldız yıldız kırılsan da gece senin neyine? Talan etseler de dünyayı hırs senin neyine? Dünya-ahiret onların olsun, bize aşk yeter!.. Sen mürekkepsin, kalemi kırmak senin neyine? Sen kader …

Olan ve Olamayan Kara Kalem : Mehmet Mücahit Yurteri Sonunda ateş bile yakmamayı öğrendi, Ve o, kül kül dönüştü de gül bahçesi oldu. Ölüm de öle öle dirilmeyi öğrendi. Kızıldeniz de zalimleri boğmayı bildi… Şeytan bir türlü iyiliği öğrenemedi… Bir sözle ay birken iki sevgili oldu. Anasız olmadı da yalnız babasız oldu, Masumluk iftiraya direnmeyi öğrendi. Hasret gömleği de nihayet …