Şiir

“Bazen gökyüzü değil, insanın içindeki mavidir kaybolan… Ve bazı insanlar, bütün ömürlerini onu yeniden bulmaya adar…” – Mehmet Mücahit Yurteri – Göğe Açılan İnanç Her sabah umutla açarım Penceremi… Bakmak isterim göğün Lacivert derinliklerine… Bir parça huzur, bir tutam ışık, Bir umut ararım Göğün sonsuz maviliğinde… Görmek istediklerimi görür müyüm?.. Heyhat… Kara bulutlar yutmuştur maviyi… Kederden örülmüş bir örtü gibi …

İlkokul yıllarımda hayat bilgisi dersini çok severdim. Ülkeleri ve kültürlerini ana hatlarıyla öğrenmiş, hatırladığım kadarıyla da üçüncü veya dördüncü sınıftan sonra sosyal bilgiler dersinde; ülkeleri, komşularımızı ve dünya kültürlerini daha detaylı tanımıştım. O yıllarda yok denecek kadar az olan harçlığımı biriktirip kendime çizgisiz bir defter almış, büyük bir istek ve hevesle aldığım deftere her dünya ülkesi için birkaç sayfa ayırmış, …

Ufukların seyrinde bulurum seni, Tek busenle ayaklarımı yerden kesecek kadar Tutkulu ve bir o kadar da berrak, Sonsuzluğu yaşayacak kadar cesur… Yaprakların kuytusunda sığınırken bilirim seni, Çınar yaprağına fısıldarım yarınları. Hem ağacın kökü kadar sağlam Hem de bir sözle kırılacak kadar narin… Issızlığın sinesinde yiterken duyarım seni, Ruhuma sinecek kadar yakınsın bana. Tenin tenimde kesişen iki yarım, Aynı nefesle akar …

Akşamlar siyah, Ama ben yalnız değilim. Gece var, ay var gecede Sol yanım seninle dolu. Akşamlar siyah, İçimde tek mum aydınlığı. Mısralar tutuşur kalemde, Sen geleceksin, biliyorum. Akşamlar siyah, Sile sile saatleri tükettim. Emanetin ay ışığı, Seninle doğacak gecelere. Akşamlar siyah, Tutam tutam rüzgâr, Ruhuma sarılan geceler Seni bekliyor her zerrede. Akşamlar siyah, Işıklar gecede sonsuz. Tereddütsüz yaşıyorum, Sen aydınlatacaksın …

İki kapıdır insan Ama kaç pencere Kaç hatırlayış Kaç unutuş İki gözdür insan Ama kaç çerçeve Kaç bakış Kaç kaçış İki kulaktır insan Ama kaç hece Kaç hatırlayış Kaç unutuş Bir yürektir insan Ama kaç öfke Kaç gülüş Kaç ağlayış Bir ömürdür insan Ama kaç gece Kaç parlayış Kaç sönüş Sahi Kaç gündür insan İlker Ko / D34550 Ekim 2026

Asla nankörlük etme, Sakın yalan söyleme, Kimseyle kavga etme, Kimseye zarar verme. Çalış, tembellik etme, Borç batağına düşme; Büyüklerine hürmet et, Kötü alışkanlık edinme. Verdiğin her sözü tut, Kimsenin ahını alma, Haramlardan uzak dur, Hak yolundan ayrılma. Kimseden medet umma, Rızkını erken kalk ara. Bu nasihatleri işitmedim, Annem öldükten sonra. Ümit Tükenmez

Sürûrî’den başladığım köşe yazısı yolculuğumda şimdiye kadar ele aldığım isimleri hatırlatarak bu haftaya başlayalım. Sürûrî, şiir ve yazılarına ebced hesabıyla tarih düşürmenin ustasıydı. Keçecizâde İzzet Molla, sürgün hayatını bir anı-roman gibi anlatan, devrinin romanını yaşayan adamdı. Leylâ Hanım, var olabilmek için verdiği bir başkaldırının sembolüydü. Bayburtlu Zihnî, aruzla yaşamak isteyip heceyle ölümsüzleşen bir isimdi. Encümen-i Şuarâ, sekiz ayda dağılan ama …

Suskundu kelimeler. Dilimi işgal etmişti. Çelimsizdi ses telleri. Solmuş akşam güneşi. Sevdası suya yansımış. Mehtabın rengi sararmış. İmbatlarda yol olmuş. Bakın sağında erkek. Solunda ise dişi. Banka oturmuş iki kişi. Otlar sarmış çevresini Ağzında kalmamış dişi. Otlarda benzemiş onlara. Oturmuşlar yan yana. Yağmur da yağmamış. Yorgun halleriyle sarkmışlar. Susuzluktan kurumuşlar. İki kişiyle bakışmışlar. -Devri tamamladık biz demişler. -Yağmura kadar hiçiz. …

Bazı camların hemen öbür yanında Necmi amcalar vardır. Kim olursan ol yine de gel diye bağıran Mevlana’nın hoşgörüsü çarpar içinde. Elin iğnesiyle ancak can yakılır derlermiş ama o, gönüldeki en büyük yarayı bile birleştirendir koşulsuz sevgisiyle. Lokman Hekim’in gizli elidir; yetmediğinde nefesi, dokunamadığında sesi, kimin bulaştıysa çamura heybesi, Hızır’ın kundağına sarılır özleminde yalnızlığının. Gönüller yapmaya geldim diyen Yunus’un ritmi vardır …

Eşsiz algoritma, muhteşem kodlar, kusursuz yapı; Ara güncelleme sonrası, sonsuzluğa açılan kapı. Ümit Tükenmez