Halk Edebiyatı Dergisi İnternet Sitesi
Göğüs kafesimde sıkışmış iki kelime, sessizliğe ahdetmişti.
Sokaklar kalabalıktı ama içim yapayalnızdı. Bağırınca herkes bakıyordu; fakat ben, kalabalığa perde çekip benliğimi gizliyordum.
Suskun kelimeler bedenimi ele geçirmişti.
Gitmek mi zordu, kalmak mı?
Kalabalıklar arasında yankılanan sorularla günler geçerken, sessizlik can yoldaşım oldu.
Ardında bıraktığın her gözyaşı damlası, kıyıda yarım kalmış bir hikâye bıraktı.
Artık giden gelir mi bilinmez; ama kalan, sessizliğe iz bıraktı.
Göğsüne sessizlik batmışken, gitmek mi ağır gelir, kalmak mı?
Hacer Taşdemir
