Halk Edebiyatı Dergisi İnternet Sitesi
“Göğün dili, insanın içindeki fırtınadır…”
– Mehmet Mücahit Yurteri –
Sürgün Bulutlar
Ahhh!.. O havalar…
Göğün kırık aynaları,
Ufku sürgün bir hatıraya çeviren karanlık…
Rüzgârın keman sesi,
Terk edilmiş şehirlerin göçmen ruhları…
Derler ya, “Tam senin havalar”…
İşte beni içine alan bulutlar,
O soğuk ki,
damarlarımda taş kesilmiş nehirler uyandırır…
O yağmur ki,
toprağın gizli hafızasında saklı bir ağıt gibi iner…
İşte bu benim havam…
Kendimi bırakırım bulutların sürgün yurduna…
Yağmurların unutulmuş şarkısında yıkanır,
Yıldırımların öfke diliyle bulurum yolumu…
Kimse bilmez kederimin rengini…
Kimse okuyamaz gözyaşlarımın
taşlara kazınmış suskun yazısını…
O kara bulutlar,
O soğuk rüzgârlar,
O yıldırımlar sarar bedenimi…
Bir anne gibi saklar,
Bir cellât gibi sarsar,
Bir keman gibi ağlatır,
Bir ayna gibi parçalar…
Ve işte o zaman anlarsın sen beni…
Başakşehir, Ocak 2026
Mehmet Mücahit Yurteri
Resim : Mehmet Mücahit Yurteri
