Şiir

Tutunup bir ömrün gölgesine, Bir gönle yaslanmak gerekirken; Omuzlara basıp yükselmeyi Var olmanın yolu sandı insan. Bağ kurmayı bir yük sayarak Ördüğü duvarlara yaslandı. Sırtına basıp geçtiği her ömrü Bir basamak sanırken, Sığındığı o karanlığın Zindanı olduğunu bilmeden Tüketti günlerini. Kalabalığın arasından geçerken Adımlar biraz daha hızlandı. O suskunluğun bıraktığı sızıyla Yorgun bedenler rüzgâra yaslandı. Yüzlerde açan tek bir tebessüm …

Cehalete karşı ölüm orucundayım, Kötülüklere karnım tok, iyiliklere açım. İftarsız davanın kuruyan damlasıyım, Gözlerim ağlamaktan kurumuş, çöl gibi açım. Kelimeler dilendim nice erdemden, Dolmaz yine de beynimdeki boşluk, Nice günleri yedim bir bir gafletle, Doymaz gönlüm, ölecek kadar açım. Bir lokma hakikat düştü dilime, Bin yıllık suskunluk çöktü gönlüme. Kendimi aradım kendi içimde, Kapımı çalan ben, kendime açım. Nice putlar …

Zaman zaman İstanbul’dan uzaklaşıp, güzel Anadolu’nun dağ-bayırında gezerken yol kenarlarında incir, elma, erik, kiren gibi meyvelere rastladığım zaman, kendiliğinden yetişmiş bir ağaç zannederdim! Yıllar sonra öğrendim ki bu tür yemiş ve meyveler, dağ-bayır-yol kenarlarına insanlar tarafından özellikle dikiliyormuş! Yani güzel insanların hayratı… … Bizim kültürümüzde, geçmişten günümüze taşınan ne güzel gelenekler vardı… Cami duvarlarına kuşlar için evler yapılır, sokak başlarına …

Özlem Korkmaz Zaman geçmiş zaman vakit telaşta Ayna haddin bilmez sırla savaşta Gönül boşa titrer akıl güreşte Bilmez mi dünyayı kaçın kurası Aşk lafa tutuşmuş gülüm balımda Naz ipe gerilmiş eda çalımda Vefa can çekişir ölüm kalımda Bilmez mi dünyayı kaçın kurası Sûret rafa kalkmış pas toz içinde Heyhat sahne almış rolü biçimde Yasak perde çekmiş dili suçunda Bilmez mi …

Viraneye Dahil, Ne Alimler Var Tefekkür ehline ters düşme sahir. Divana varmadan, olursun zahir. Hüdâ’nın dostunu,hor görme şakir. Viraneye dahil, hazineler var. Baykuş ötüşü güldürmesin, seni. Sokak köşesine, atmayın feni. Tutulan güneş ışıtmaz ki, sizi. Viraneye dahil ne bilgiler var. Ay tutulur gece kızarır yüzü. Topla tüfeklerle, açılmaz gözü. Doğa olayıdır, Tanrının sözü. Viraneyi bilen, ne ayetler var. Gör alimleri, …

Röportaj Şenol Tombaş: Nursel Yeşilyurt ve Mustafa Yeşilyurt ile Yazarlık, Edebiyat ve Ortak Üretim Üzerine Röportaj Âlimî Halûk Tanrıverdi: Erzurumlu Emrah Hayatı, Eserleri ve Şiir Sohbeti: Hürmet Kalmadı… Şeyda Bozkurt: Viranler İçinde Yankılanan Ses: Sefil Baykuş’un Şiirler Hafızası Mehmet Ballı : Erçişli Emrah ile Selvi Han Halil Gökkaya: Gül Devri Ümit Tükenmez: Fethin Kahramanları Gencay Coşkun: Hasretin Sesli Gürültüleri Mehmet …

Maksuda erişmenin türlü hali var iken İnsanoğlu bulaşmış kötülüğe çok erken Çalıp çırpmak adeti bir tür hüner sayılmış Rüşvet torpil illeti pazarlığa yayılmış Vakte telaş bulaşmış faiz karın doyuran Helal ile haramı var mı tek tek ayıran Kalbe çalım atıyor tokluktan şişen mide Herkes aç mı yatıyor kim bu batan gemide Üstün gelmiş gürleyen, cebi şişik dev adam Kime ait …

Kapı yüzüme kapandığında tek bir sözcük asılı kaldı havada: “Haklısın.” Yazın ortasıydı ama odanın soğuğu kemiklerime işliyordu. Haklıydım. Bu zaferin avuntusuyla içimdeki karları izledim. Beyaz yağıyor, değdiği yerde kızıla dönüyordu. İki insan arasına soğukluk girip duvarlar örüldü mü güneş içeri girmekle uğraşmazdı. Pencereye yürüdüm. Dışarıda can yakan bir aydınlık vardı. Güneş sırf haklıyız diye elini uzatır mıydı bize? Kimin yanında …

Ülkemiz dahil on bir ülke, zalim ülkenin komşusu olan ülkeye saldırılarını kınadı. Hem de şiddetle çok sert bir şekilde. Uluslararası tepkisizlikten uluslararası kınamaya geçtiysek ne âlâ. Bundan sonra beklenen, Birleşmiş Milletler ve büyük devletlerin küresel krizlerde ya da insan hakları ihlallerinde tarafsız yaptırım uygulamaları. Uluslararası ilişkilerde, siyasette toplumsal olaylarda haksızlıklara, zulme veya saldırılara karşı artık gerekenler yapılmalı, sadece sözlü tepki …

Düşlerimizi inandırdığımız ilk yalanda, tüm berrak suların sevgisizliğe aktığını hatırlarız. Aslında, modern insanlığın en utancını en olmaz trajedisini yaşatıyor. En şaşaalı, en vurucu ambalajları taşıyor egoları yetersizliğinin. Tüm bahçeler cennetin en saklı kıyılarına açılır sanırken sarraflar, en nadide elmaslarını savuruyor kimsesizliğe. Karatı en yüksek elmasları takıştırmak uğruna, ufacık tebessümlere, samimiyete, doğruluğa aç yüksünüyor. Vitrinleri dolduran o pırlantaları, dallardan koparılan gerçek …