Şiir

“ Kötülüğün olmadığı dünya gerçek midir? ” Serçe’ye sorar; “ Gitmediğim evren, çalmadığım can eşiği kalmadı ama kalplerin rengi solmuştu.” İnsan: “ Konduğun yerler demir kırı mı? ” Serçe: “ Hangi yerde olursan ol gördüğün senin rengin olur.” İnsan: “ Sadece beyazı görmek istiyorum.” Serçe: “ Kötülüğü görmek istemiyor musun? ” İnsan: “ Demir kırı renginin olduğu yerde kötülük olmaz …

Farkında mısınız bilmem ama; yüzsüz, utanmaz kelimelerini artık duymaz olduk. Toplumda utanma duygusu diye bir şey kalmadı. Artık her şey aleni ne sakınıyoruz ne sıkılıyoruz, hatta her konuda son derece şeffafız. Hissetmeden kaybettiğimiz tüm diğer duygularımız gibi ne yazık ki utanma duygusunu da yavaş yavaş kaybettik. Oysa ne üstün bir duyguydu utanma duygusu; görgü, ahlak, erdem, namus, şeref gibi kelimelerle …

… oturuverdim masaya öylesine bir sevdayla kimsesiz bir felsefeci beni çağırıyordu yanına bilmiyorlardı aramızda ne var oysaki teslim olmuştu dudaklarım bir yudum rüyaya sonrası iki kere iki beş bazen altı ayıkmadan dört etmiyordu aslında… ne Hasan Dağı, ne Ulukışla haber salın yare benden, gelsin artık yanıma bir heves ağlıyordur o hülya, bin nefes dardadır darda… daha kalkıp dans edeceğim bir …

Resim: Kudret Apuhan KÜSKÜNÜM CANIM Küskünüm canım, küskünüm sana! Önümden geçtin otobüs garında Yol arkadaşı da olmadın bana. Zaten komşuyduk sizinle İstanbul’da. Misafir gelmiştim sizin Ora’ya. Görmezden gelip, oturdun koltuğa. Oysa ki samimiydik apartmanda. Selâm, hal hatır, olmadın aşina. Yoksundun merhaba, demekten yana Yalnız bıraktın beni yolculukta. Göz gezdirdim hep bütün uğraklarda. Göremedim ki seni, son durakta. Hani nerede aşinalık, …

Sessiz duvarlar örer görünmez engeller, Bir adım öteye varmasın diye nice emekler. Oysa kadın; aklın, bilginin, alın terinin adı, Her adımında cesaret, her sözünde irade saklı. Yıllar boyu “eksik” dendi, “beklesin” dendi, Emeği bilindi ama değeri hep ertelendi. Anne oldu, çalıştı, yoruldu; yine de durmadı. Bir cam tavan vardı, ama umudu kırmadı. Bugün; emeğin, bilginin, eşitliğin sesiyiz. Mizanı da dengeyi …

Sevecen başlayan günün Hüzünlü bir anısıydı Duvarda tepetaklak duran Ayaklarından asılı kalmış çiçek, Öksüz çiçek. Yüreğin ateşini yakarken, Rüzgarın yönünü hesap etmezsen, Duman içinde kalırsın. Yüzün gözün hep is içinde ve Silinmezler zamanın gri çizgisinde. Sonbaharda küçük fırtınaydı, Bu püsküllü garip hikaye. Şiir bile yazamadım kaç vakit, Sustum ismini konuşmadım. Bilirdim aslında vuranı, Canı yanmasın, Başına gelmesin diye Kaç vakit …

Kara Kalem : Özlem Korkmaz Okuyanlar kerameti nedir bu başlığın diye düşünebilirler. Keza gündönümü Güneş’in ışınlarının dönencelerden birinin üzerine dik geldiği tarih diye geçer sözlükte. Esasta da bir gök bilimi terimidir. Şimdi diyeceksiniz sen ne demek istedin? İyi de edeceksiniz. O halde kelimenin kökünü alıp günü gündemimize çekersek dönümüne varana kadar altı ay geçer öyle değil mi? Siz de araştırın …

KARANLIK GECE Işıklar çoktan söndü, karanlık gece. Vapurlar geçiyor, sesler hece hece. Dolunay boğaz da, bir büyük bilmece. Durgun deniz sahili yalar, sessizce. Karanlık gece, fener yoktur elimde! Sessizlik ruhumda geziyor, sakince! Kararmış bulutlar da, yürür üstüme! Topraklar susamış, yağmurun hükmüne. Kocaman damlalar düşünce denize. Rüzgâr sevdalanır, denizin sesine. Birazdan aparıp yutacak sahili. Kıyıya koşmaz dalgaların sakini. Hırsla kumlara vurur, …

Bundan çok uzun zaman önceydi, Aşkımıza noktalı virgül koymuştuk. Kafamızdaki birçok soru işaretiyle, Gelecek yıllardan medet ummuştuk. Ümit Tükenmez

GÖNÜL KAPISI Hangi gönüle baksam. Değişik renk kapılar. Hangi gönülde kalsam. Farklı dargınlıklar var. Düşünüyor insanlar. Neresinde bu efkâr. Şirindir tüm kapılar. Ya da öyle görünür. İsabetsiz yapılar. Kayıtsızdır hesaplar. Belki de iç içedir. Açılmayan kapılar. Kimi hüzne bürünür. Kimisi dert döktürür. Savunmasız gönüller. Hıçkırık biriktirir. Dil dolaşır bilirim. Hatır sorup, gizlenir. Hoş gönülde demlenir. Has davetler, beklenir. Mehmet Altunay …