Şiir

Yeryüzüne nefes almayı çok görenler Hayat ağacın dallarını kıranlar Yeşermesini istemeyen kara bulutlar Toprağın bereketini kurutanlara, selam olsun… Alın terini yüreğine akıtan Ekmeği kamburunda taşıyan Gökyüzündeki yıldıza el uzatmayan Aydınlığı göremeyenlere, selam olsun… Vermeden almayı hak gören Payına düşene razı göstermeyen Bakışın içtenliğine hasret kalan Çehresi donuk duranlara, selam olsun… Bilgili olmayı kibirle eşitleyen Kendini Kaf dağında gören Samimi gülümsemeyi …

Kırk Yama İnsan bazen biriyle tanışıp tüm yaşadıklarını susmak istiyor. Ne gözyaşları okyanus oldu da bitmedi hüsran. Ölüm kendine uğramayacak sanan ahmaklar hep başkaları mı seçilir önden sanırsınız musallaya? Bağrı kederle dolu pazen fistanlı kadınlar gördüm. Ölenin ardından gözyaşları hiç dinmeyen ve çalan kapının ardında babasını görme hayali kuran çocukları. Hangi kulaklar duymasın ki bakışlarına değen çığlıkları hangi gözler görmesin …

Resim: Kudret Apuhan Şiir, insanın içindeki sessizliğin dile gelmesidir. Bu öyle bir şakımadır ki bülbülün güle aşkıdır. Bülbül güle yanmasaydı, gül ne kaybederdi gülüşünden? İşte bülbül için öyle değil; mahcupluk, çaresizlik, yetersizlik, özlem vb. duygular bülbülün içinde demlenir ve şiire döner! Bundan olsa gerek ki şairler yara açar ve yara tedavi ederler. Hem hastadırlar hem de doktor. Hem ölüdürler hem …

Kara kalem: Mehmet Mücahit Yurteri Sen mesut insansın. Seviyorsan, bahtiyarsın! Büyülü bir sözdür. Seni seviyorum demek. Sevginin kalbine inmek. Sevgisizlik, seni delirtecek. Bilirim, kalbini sızı bürüyecek. Seni seviyorum de, bana. Yıldızları indireyim sana. Bu sözü, günlerce söylesen… Hatta kelimelerinle dövsen. Hiç bıkmadan dinlerim. İçimde mekân bulur, sözlerin. Sevgiyi hissedince, sevinirim. Biter yorgunluğum, meşakkatim. Göklerde gezer mutluluğum. Galaksilere konuk olurum. Mahşere …

Bak kuşlar göç ediyor, hızlıca. Bir grup önden uçuyor önce, Sonra geri dönüp, diğerlerini Alıyor ve diğerlerini de… Gökyüzünde toplu bir dans başlıyor. Sen, kıyıda kızıllar arsında, Işık hüzmelerine göz kırparken, Deniz tüm hoyratlığı ile Kıyıya vuruyor. Kumların düzenini alt üst ediyor… Artık gün batıyor yavaş yavaş. Ama bak, gökyüzünde dolunay çıkıyor. Kuşların yuvalarını bulmalarına, Yardımcı oluyor, aydınlığını sunarak. Gökyüzünde …

Kara Kalem: Mehmet Mücahit Yurteri ​Bir ağaç misali alınca yara, Gönül mahzun, boyun eğer, iniler. Tüter sinesinde, dönüşür kora, Ah çeker, bağrımı oyar, iniler! ​Dünyanın varına ümit beslemez, Kapatır sineyi, mihman istemez. Yıkılır sinesi, ruhu süslemez, Al çıkarır, kara giyer, iniler! ​Hayali, ümidi sanki bir yağma, Cihanın varlığı oluşur mağma. Kalp gözü açılır, gözleri ağma, Belki sevdikleri duyar, iniler. ​Zaman …

“İnsan kapıları seçtiğini sanır, oysa yol çoktan onu seçmiştir…” Mehmet Mücahit Yurteri Kapılar Yollar Bir nefeste başlar insan, Gözlerini açtığı ilk yer, Ne bir seçimin izini taşır, Ne de bir yön levhası fısıldar geleceği… Bir beşik serilir kaderin avlusuna, Ve oradan başlar yürüyüş… Ayakları çıplaktır ilk, Yolun taşını, çamurunu, her acısını tanır, Ve önünde, Birer düş gibi rengarenk kapılar belirir: …

Zihnimin, kalbimin, buğulu gözlü cananı Bülbülü kıskandıran sesi, dalgalı kaşı On dördünde güneşi küstüren ışıltısı Gökyüzünde kaldı yüreğinin fısıltısı… Aşk dedikleri bir nefes tutulması mıydı? Yoluma çıkaran kader yoldaşım eyledi… Ölüm ayırmadan önce bedenlerimizi! Her güne Şükran ile başlardı yaşam filmi… Kelimeler uçuyor yakalayamıyorum! Ne zamandır bu güneşsiz, bulutsuz çöldeyim? Arada bir kaşıntı hissi hareketsizim Zifiri karanlığımda yalnız biçareyim! Üzerime …

Lafa gelince sevgi barış kardeşlik derler, Öyle ise niçin bu savaşlar bu cinayetler. Ümit TÜKENMEZ

Duymanı isterim ezgimi Duymanı isterim beni Bu buruk oda muziğini – Eskilerden eski acısı Yenilerden yeni fendi Bir kalem, bir el, bir de çok para etmez bir ciğer Bu çarkın çomagına da tekerine de sokar – İnsanın gönlünü Ve ruhunu İnsanın aklı yendi denir Duy öyleyse sessiz ah’ımı Sensiz bendimi, bensiz kendimi – mahfuz ettiğim Bu kelimesiz sezgide – Kafiyesisiz …