Şiir

Demeter Toprağı aldım avucuma Dağıldı, sustu, bekledi Kazdım, eşeledim, sordum bir inatla Ses vermedi Sanki bir şey söyleyecek de vazgeçti Zihnimde bir tanım, Adını hiç koymadım İçimden biri çekilmiş gibi bir doğum Boşluğu çöktü Bir sızı geldi dünyaya Bahçemin ortasında putlaştı. Yeryüzü daraldı Başaklar eğildi, küstü bana Rüzgar uğramaz oldu kapıma Güneş bile yüzünü sakladı Benimle konuşmadılar da Öfkem kış …

Yalnızlık; hüzünlü tren her istasyonda umutla sevdiğini aramak kurşun rengi gökyüzünün altında içine sürgün gözyaşlarıyla beklemek… Kaçırdığın yıllar çoğaldıkça artan sessizlik… Bir gün bir yerde; öncesiz sonrasız bir evrende Saklanmış güz yağmurlarına hasret! Zihinde vuslatın düşü İnce bir sızıyla gizlenir yürek kuytusuna… Ölgün çiçekler açmaz hiçbir bahar! Dertler sel olur, biçareliğinde boğulursun… Dokunulan sabıkalı ellerin; öncesi izlerde Tenlerde kaç sahte …

Yalnızlıkla terbiye edilmiş insanlara Hiç kimse ayar veremez, Yaratan’dan başka. Başkaca uluhiyet makamı da yoktur Hak katında. Ben ancak Allah’ın ipine sarılırım. Kullarınki kendi nefsinedir. Bilmez mi ki Yaratan, Seni de beni de Her yanlışa rağmen yine rızkını verir, Tövbeni bekler. Birbiri ile biz olup Başkasını araya karıştırmayanlara Affı da kapısı da hep açıktır. Ağzı olan konuşur, Hayatına cümleler dizer… …

Hayatın mavisinde Alacalı bir dalgasın Kurşun gibi kayalara vuran İçimde bir deniz mavi Hayatın yeşilinde Ağaçların rüzgârdaki çığlığı Dur kâğıtçı vurma! Nefesimize kıyma Hayat gecesinde Karanlığın mezesi dolunay Dol içimize karanlığın dibinde Yıldızlar dizilir günlerin geçidine Hayat gündüzünde Güneşin sarı sevgilisi Bir gülüşe binlerce hatıra sakla Günü gülüşümüzde yaşa Hayat sokaklarında Kimsesiz yolcu durağı Durup dinlenme vakti Sardı içimizi ana …

Ateşimiz kül oldu, kalbimiz acıyor şimdi, Aşkımız ihtiras dolu, kısa metrajlı filmdi. Ümit Tükenmez

​Uzaktakiler de sevsin diye yakındakileri görmezden geliyoruz Uzunlar daha da göğe yükselsin diye kısaları ezip geçiyoruz Ne garip dünya! Hep fazla olanın peşindeyiz, Hep ulaşılmaz olanın Ekmeğin bile tümünü ısırıp lokmaya sırtımızı döndüğümüz günlerdeyiz Ne garip sofra! Varlığın değerinin bilinmediği, yokluğun esamesinin okunmadığı ezberlerdeyiz. Ne muharip yalan! Pusu kurmuş sevdalılar duvarların ardında, Yolun en fazla şaştığı düğünlerdeyiz Ne cenaze evinde …

Birlikte Tek Olmak (Griler İçinde Gürültü) Bazen böyledir hayat. Güneş saçarsın, ama karanlıklarla can yoldaşsındır. Yorulursun, kahverengilerin izi hiç çıkmaz ellerinden. Nefes aldım sanırken sesler duyarsın. Sana çok yakın ama ismini bile bilmez emanetinden. Yırtık pırtıktır elbiselerimiz, bulaşıkları kalmış kaçıncı asırdan. Yaması bile yoktur çarşafların. Griler içinde gürültüler. Ne yapsan çaresizsin, her sabah umut toplar, akşama kalmadan ağlayarak tüketirsin. Bir …

Halk Şairi Dursun Ali Akinet; Fatsa’da doğmuş, Fatsa’da büyümüş ve zamanını büyük bir bölümünü de Fatsa’da geçirmiştir. Peki, Fatsa’da bulunduğu zamanlarda Akinet ne yapar ve nerelere gider? Akinet’in evi Fatsa garjının karşısındadır. Bazen garajda çay ocağında, bazen evinin önünde, bazen de Emlakçı Hüseyin Pirpit’in Emlak Ofisinde Akinet’i eşi dostuyla muhabbet ederken görmek mümkündür. Bir de Akinet yürüyüş yapmayı sever ve …

“Gece” yüzünde bir maske gibiydi, Belli ki çehreni saklıyordun… Her ayrılıkta, Gözyaşı izi vardır… Sokak lambası -sarı, titrek, bir şüpheli gibi- duvara yaslandı. Kaldırım taşları sessizdi, Belki de her taşın altında bir ayrılık cinayetinin izi saklıdır. Sen kaçtın, Hicran peşine düştü… Kalbin kalbimde kalp izi bıraktı, Geride bıraktığın gölgeler mürekkep gibi yayıldı odama. Dosyalar açıldı bir bir, Her sayfa bir …

Koca Seyit’in Mucizesi Her yer toz duman içinde, Mecidiye Tabyası sessizdi. Mucizeye Niğdeli Ali, Yüzbaşı Mehmet Hilmi, Bir de melekler şahitti. Ümit Tükenmez