Yaşayan Odalar

Birbirinden sakin, hüzünlü odalar
Sahibi huysuz, aksi bir adam
Aşağılamış, vurmuş diliyle her gün
Ne susturan olmuş
Ne de hesabını soran
Renk renk açan çiçekleri varmış odaların
Koparmaya hak neden görürler?
Merhamet, vicdan sanki parayla
Ölümden başka her şeye temkin
Ne sancılar…
Hayalleri vardı
Büyük büyük, bahçeli
Gayretini tutamadı, dilini tuttu
Susturulmuş her kırgınlık
Saklanmış toprak altında
Yıllar boyunca
Kitleler beslendi ruhun ayazında
Ağzında kuş tutsa ne yazar
Bir kere biçilmiş
Beş paralık değere
Sanrıya kapılmış artık
Bilinse ne…
Üstüne türeyen özlemler
Kaç bin sene sürdü
Bilen yok
Geçen seneler vuramadı portreye ama
Kalp çok yoruldu
Hevesler öldü bir kere
Giden seneler gitti
Kalan anlar bizimdir
Bitmeyen uykunun
Battaniyeye sarılması gibi
Tutunuyoruz
Ayrılığın olmadığı uzaklara…
Nurhan Karanfil
16.05.2026

Facebook ta paylaş

X te paylaş