Yazık Oldu

“Hiç mi güveneceğimiz insan kalmadı?” dedi yavrusu.
“Sen kendine saygını yitirme, en önemlisi bu.”
Bil ki; “nerede hata yaptım” düşüncesi
Akıllı insanı yordu.
Herkes vatan evladı,
Herkes ana kuzusu,
Herkes bir can taşıyor
Ne gayeyle yaşıyor?
Bil değerini!
Kıymetin bilinesi…
Hayret edilesi olaylar silsilesi yıkmasın seni.
Beklemediğinde ummadığınca,
Anlam veremediğinde soramazsın,
Susarsan anlarlar mı?
Bilemezsin…
Ayıptır, günahtır, yazıktır denesi…
Kabahat örtülür de ne geceye sığar ne gündüze.
Ayıp eden utanmazsa eğer
Ahlâki depremin sarsıntıları tüm toplumu silkeler.
Zamanda dönüş yok geriye
Neler neler olmuyor ki…
Yaşatmazsak; namusun, şerefin, haysiyetin ne kıymeti kalır ki…
Çok dikkat et, şanın yaşasın!
Saflığın, sadeliğin, doğallığın bozulmasın…
Dürüstlükte kararlısın…
Rabbim ilmiyle donatsın!
Doğrulukla devam et ki
Ayağından taş kaymasın.
Öğrenmenin yaşı yok ki
Annen senin yolunda, sen annenin yolundasın
Şarkılar sussun, sazlar çalmasın…
Ummadığın taş, baş yarmasın!
Neden can sıkılmasın ki afette?
Yardım yetişiyor pakette
Köy yıkıldı, kent de izsiz
Yollar yarık, enkaz sessiz…
Ağlamaklı gözlerimiz
İster hanım ister beyiz…
Dostluk bitmiş, sevgisiziz.
Yazık oldu, biz nerdeyiz?
Deprem vurdu, çaresiziz…
Bırakın bizi bize, bakın nasıl da beraberiz
Seferdeyiz, seferberiz…
Yarın gelecek mi izinsiz?

01.03.2023
Esengül

Facebook ta paylaş

X te paylaş