Yarım kaldıklarımdan sonra
Ölümden hiç korkmuyorum
Gelemedim kaldım arafta
Bir koridor bembeyaz
Nefesim çıktı yavaştan
Herkes belli belirsiz
Uzun bir yorgunluktu
Kalkamamıştım ayağa…
Ayakta ölmem lazım
Dimdik ayakta
Karlı Dağların zirvesinde
Rüzgarlar vururken yüzüme
Güneş doğarken sabahlarıma
Ay doğarken gecelerime
Ayakta ölmem lazım
Kimseye zahmet olmadan
Kimseye muhtaç olmadan
Dimdik ayakta
Ayakta ölmem lazım
29.01.2026
Gencay COŞKUN
Halk Edebiyatı Dergisi İnternet Sitesi


