Şiir yazmanın sancısı farklı bir şeydir. Didik didik eder gözler bütün cümlelerimi, kelimelerimi. O kalbin içinde olmadan kimse bilemez özünde sakladığımı. Bir yağmur mesela; yağarken nereye düşeceğini, düştüğü yerde ne yapacağını ancak kendi bilir. Şiir böyle bir şeydir. Yürekten sonsuzluğa doğru bir düşüştür ya da yükseliştir. Kara Kalem: Mehmet Mücahit Yurteri Rengin Gerçek Değil █ Keskin bir bıçak, Gözleri. İlk …

Hayatın içinde doğrularla, var olmak gibi… Bu evrene sığmayan ideallerim oldu. En büyük savaşlardan birine düştüm. Sevdalandığın şeyle savaşmak ne zormuş. – – – – Savaşçı olmak, asla, senin seçimin değildir. Karşına o kadar çok kötüler çıkar ki, artık savaşmaktan başka çaren kalmaz ya da usul usul susmak. Küllerinden yeniden doğmak… Yanmak ne zor. – – – – Güzellikler içinde …

Dua etmek bir sanattır. Herkes bu sanattan anlamaz ve bu insanlar için hayat her zaman zor olacaktır. Bundan daha zoru ise dualarını sadece nefsi için edenlerin bu dünyada diğer sonsuz alemde yaşayacaklarıdır. Uzun uzun sipariş verir gibi dua ederler insanlar. Hayatın içinden istediklerini almak için uzun uzun cümleler kurarlar. Ettiği dualar kabul olduğunda ise biraz sevinirler sonra ne olduysa, o …

Ayakta Ölmem Lazım Yarım kaldıklarımdan sonra Ölümden hiç korkmuyorum Gelemedim kaldım arafta Bir koridor bembeyaz Nefesim çıktı yavaştan Herkes belli belirsiz Uzun bir yorgunluktu Kalkamamıştım ayağa… Ayakta ölmem lazım Dimdik ayakta Karlı Dağların zirvesinde Rüzgarlar vururken yüzüme Güneş doğarken sabahlarıma Ay doğarken gecelerime Ayakta ölmem lazım Kimseye zahmet olmadan Kimseye muhtaç olmadan Dimdik ayakta Ayakta ölmem lazım 29.01.2026 Gencay COŞKUN

“Aşkın Suretleri Gerçek Aşka Yenilirmiş…” diye ölümsüz bir kural vardır. Gerçek hayatta öyle midir? Hayatın acımasız döngüsünde, Aşk, Suretlerine Yenilir. Ne garip değil mi? Bu çelişki, insanın kalbini yakıp geçen bir paradokstur; sanki dipsiz bir kuyu, çıkmaz bir sokaktır. O çıkmaz sokağın taşlarını, ihanet edilen her hakikatin ve yaşanmamış her cümlenin sessizliği döşer. İnsan o sokakta kayboldukça, aslında yalnızca kendi …

İnsanlar, karşısındakine iyilik ve nezaketle uzandığınızda, bu eli bazen boşlukta sallanan bir zayıflık işareti sanırlar. Kibarlığınızı ve saygınızı, doldurulması gereken bir güç boşluğu gibi görürler. O boşluğa, saygısızlık cesaretiyle adım atarlar, çünkü sizi kırılgan bir cam sanmışlardır. Oysa iyi olmak, kuvvetten düşmek değildir. Kendine ve herkese karşı duyarlı, bilinçle seçilmiş bir gücün en zarif tezahürüdür. İncelik, çelik iradenin en parlak …

Yitirilmiş bir hayat, Bırakılmış düşler. Hançerlenmiş gülüşlerimde Yosunlar sızmış geceye… Ne kadar küfür etsem az kalır, Ne kadar beddua. Ama susmak ve durmak Bütün yalanlara, Bütün ihanetlere, Yarım bırakılmışlıklara… Ateş etmeden bir gece, Sabahı çok ağır oluyor. Hayaller gerçeklere takılıyor Dikenli tellerinde hayatın, Acımasızlıklara denk geliyorum. Sözlerim kalacak benden çok sonraki zamanlara, Benden çok sonraki acı çekmiş benim gibi insanlara. …

Ziyâde selâm olsun o zevât-ı kirâma ki, aklı idrâkleri rüzgârda savrulacak bir tüy kadar latîf, bir çiğ tanesi kadar nâzendir. Öyle bir nâzeninliktir ki bu, kendi gölgelerinden ürker, kendi nefislerinin ağırlığı altında ezilmemek için daima başka omuzlara basmayı tercih ederler. Sanki ruhları, ayağı yere basmayan bir sözcük gibidir. Havada asılı kalmış, fakat yere düşmekten korkar. Bu müstesnâ zatlar, ilmin kapısından …

Sevecen başlayan günün Hüzünlü bir anısıydı Duvarda tepetaklak duran Ayaklarından asılı kalmış çiçek, Öksüz çiçek. Yüreğin ateşini yakarken, Rüzgarın yönünü hesap etmezsen, Duman içinde kalırsın. Yüzün gözün hep is içinde ve Silinmezler zamanın gri çizgisinde. Sonbaharda küçük fırtınaydı, Bu püsküllü garip hikaye. Şiir bile yazamadım kaç vakit, Sustum ismini konuşmadım. Bilirdim aslında vuranı, Canı yanmasın, Başına gelmesin diye Kaç vakit …

Bir fırtına var içimde Sessizce bekliyorum… Durduramıyorum ölümcül düşüncelerimi. Her gün Her an Yeniden ölüyorum. Kocaman bir karanlık sonrası Yeniden doğuyorum. Yok olmak ne kadar zor, Var olmak ne kadar acı. Yalnızlığını seviyorsun. Artık üzülmüyorsun, Çok şaşırmıyorsun. Gecenin karanlıkları Eğlencelik panayırlara dönüşüyor. Saçma sapan insan sesleri Susmuyorlar, Bitmiyorlar, Devamlı seni öğütüyorlar. Seni sen olduğun için değil de, Başka bir şeye …