“Her yolun göğünde saklı bir sır vardır; aşk onu görünür kılar…”
Mehmet Mücahit Yurteri
Sen
Sessiz yalnızlığımda…
Kimsesiz sokaklar,
suskun çan gibi,
içimde yankısızdı…
Görünmeyen gözyaşlarım,
adsız ırmak gibi,
derinlerde akıyordu…
Bulutlar kızgındı,
gök damarları geriliyordu…
Bakamıyordum,
rengini unuttuğum semaya…
Hatırlamak,
eski bir suç gibiydi…
Bir gün…
Evet, bir gün…
O gök,
susmayı bıraktı…
Mavi bağırmadı…
Ama karanlık geri çekildi…
Göğün sesi değişmedi,
sadece anlam kazandı…
Ve ben anladım…
Sendin…
Işığı çağırmadın,
karanlığın içinden
yolunu bulmasına izin verdin…
Yıkılmış duvarlar öylece kaldı,
ama seslerini hatırladı…
Hayat yolunda karşıma çıkan aşk,
bir varış noktası değildi…
Yorgun adımlarımın ardında
kendiliğinden açılan bir patika…
Göksüz hatıranın nefesi…
Ama artık biliyordum:
Sen,
karanlıktan doğan bir güneş değil…
Kaybolduğumda
yolumu hatırlatan pusulaydın…
Başakşehir, Ocak 2026
Mehmet Mücahit Yurteri
Halk Edebiyatı Dergisi İnternet Sitesi

