Halk Edebiyatı Dergisi İnternet Sitesi
Îtikad-ı Aşk
Humuşan, dargın senelerden geçti.
Ümidini cami avlusuna bırakan bir mecnun şimdi.
Konuşsa ne çare, duyan yok onu beşerden;
Unutulmuşların diyarında açan bir çiçek gibi.
Günahsız, mahcup bir tebessümün düşünde,
Diyemez kimselere: vururlar sevdanın Kâbe’sini.
Kederin okyanusunda tek dünyasıydı iştiyakı;
Bir çift hâkî bakışa intihar etti idraki.
Çaresi susmak, vuslatı imkânsız şimdi.
Bir adım atsa yetmez mecali.
Elle tutsa tutamaz lâkin orada, tam köşesinde kalbinin,
Yerinde dursun: İlah’tan tertemiz bir armağan belki.
Nurhan Karanfil
20.08.2025
